Precies (en bijna exact) 3 jaar geleden werd ik zomaar opeens zwanger. De jongen die dit voor elkaar kreeg kende ik net 2 maanden en met een gezamelijke toekomst waren wij op dat moment allerminst bezig. Hij was net aan het scheiden, ik woonde heerlijk al jaren alleen met mijn hondjes en alles was best zo. (en dat heerlijk alleen wonen zal ik voor de eerlijkheid nader verklaren. Want voordat het alleen wonen heerlijk werd gingen er eerst een paar dramtisch eenzame jaren aan vooraf. Maar daar eenmaal doorheen was het alleen wonen echt heerlijk). Toen dan ook bleek dat ik zwanger was en wij na een heftige periode besloten het kindje te houden, stelde ik ook voor om allebei apart te blijven wonen. Dat is trouwens wel een echte post-urbanistische gedachte geweest van mij! Maar dat hebben we alleen niet gedaan. Want vaderlief in spe, die zag dat niet zitten. Die wilde geen parttime vader worden. En dat kon ik respecteren. Bovendien had ik een en ander iets beter doordacht (en wat boekjes doorgelezen over kinderen krijgen etc.) en opeens was het me niet meer zo duidelijk hoe ik dan en een kindje en de hondjes en mezelf zou moeten gaan verzorgen zonder een helpende hand. En zo spraken wij dus af te gaan samenwonen. Zo gezegd, zo gedaan en daarmee begon dan toch onze relatie pas echt. Liefhebben, duwen, trekken en vechten om vervolgens elkaar weer lief te hebben. Samen doken we al vechtend en liefhebbend in het grote avontuur, want we hadden geen idee wat ons te wachten stond... Wat zou er komen na de big bang?
En zo gebeurde het dus dat ik van een urban vrije vlierefluiter opeens als een dikwordende rups veranderde in ... ja, in wat eigenlijk?
Verleden week hoorde ik (ik woonde een informatie bijeenkomst voor een coachings opleiding bij) dat er zoiets bestaat als het 20'er-30'ers syndroom. Dit houdt in dat mensen in die leeftijdscategorie alles willen en alles ook nu willen. En dan ook nog zo leuk, hip, verantwoord en tof mogelijk. Je wilt een goeie, toffe en uitdagende baan, geld en leuke dingen, fijne en begripvolle partner, aangenaam en afwisselend sociaal leven, hier en daar een kind (of 2) en natuurlijk ook nog tijd voor bezinning. Nou een schot in de roos! Daar had ik dus ook last van. Precies toen ik urban af was en niet wist wat ik dan wel was of zou worden.
Want nou was ik nogal dwars af en toe. Zo heb ik ook altijd gedacht dat de lieve heere die in den hemelen zijt mij teveel mannelijke hormonen heeft gegeven. Laten we zeggen dat ik het vrouw zijn nog niet echt volledig onder de knie had (en nog niet echt eerlijk gezegd). Daarnaast heb ik zo'n beetje vanaf mijn eigen geboorte de pest aan ongelijkheid en conventionele rollenpatronen tussen man en vrouw. Flikker toch op met dat hele moeder de vrouw gedoe! Tsja, totdat je dan bevallen, geknipt en gehecht, extreem hormonaal, ontzettend verwonderd en met het meest bijzondere wezentje uit de hele kosmos toch echt thuis op de bank zit. Met als zorgen van de dag: kindje slapen, kindje eten, eten kopen, eten maken, huis schoonmaken en de honden verzorgen. En niet vergeten zelf te douchen na drie dagen hiervoor geen mogelijkheid te hebben gezien. En dan maar wachten totdat vaderlief thuis komt zodat je a) heel even de handen vrij hebt en b) even kan worden bij gepraat wat er in de rest van de wereld gebeurd. Nou lekker urban vrije vlierfluiter stijl hoor!
Het heeft dan ook wel even geduurd voordat ik hieraan kon toegeven en overgeven. Een maandje of 4 ofzo. Of misschien waren het er 8. Wat een interne strijd zeg! Maar toen eindelijk zag ik het licht: Eigenlijk was het helemaal zo verschrikkelijk niet. En eigenlijk was het misschien zelfs wel heerlijk om tijd met mijn kindje door te brengen, zonder te hoeven stressen over alle duizend dingen die ik verder nog moest doen. Ik heb denk ik nog nooit van m'n leven zo iets vrouwelijks gedaan als het zorgen en houden van mijn zoontje. En nu, 2 jaar later kan ik verklappen dat ik me echt dolgelukkig voel met mijn zorgtaak. En ook al mis ik praktisch alle leuke dingen die in de stad gebeuren, echt missen doe ik het eerlijk gezegd nooit. Het blijkt gewoon dat ik een grote moedergans ben. Moederkloek en huismu(t)s. En misschien komen die wilde haren wel weer eens terug. Later, als ik iets meer belegen ben. Maar dat is toch ook best? Waarom zou ik op m'n 48ste niet nog helemaal los kunnen gaan en alsnog een wereldreis maken? Samen met vaderlief als 2 gekke hippies op de brommer de wereld over en slapen onder de sterren...
No comments:
Post a Comment