Saturday, June 26, 2010

Gisele Bundchen weer helemaal strak en zo goed als nieuw!

Vandaag stond dit op Nu.nl:

Gisele Bündchen ziet er beter uit dan ooit in de fotoshoot die ze twee maanden na haar bevalling heeft gedaan, zo schrijft de Britse Daily Mail.

1558
Bündchen poseerde in februari voor Calzedonia swimwear in bikini en van zwangerschapssporen is niets te zien, hoewel het 29-jarige topmodel in december nog bevallen is van een zoon.


Nou heel erg fijn voor Gisele natuurlijk. De wens van iedere vrouw (en waarschijnlijk ook de wens van alle partners van al die vrouwen). En echt, ik gun het Gisele van harte en nee, ik ben ook echt niet jaloers. Echt niet! Nou, oke, misschien een piepklein beetje, maar meer dan dat echt niet.

Maar begrijpen  kan ik het niet. Want is het dan soms een schande dat je 2 maanden na het bevallen van je kindje er nog uit zou zien als iemand die 'net 2 maanden geleden bevallen is van een kind'? Laten we even realistisch zijn. In 9 maanden tijd word je zo groot als een walvis. Je buik en borsten nemen proporties aan waarvan je je continu afvraagt of dat in jezusnaam ooit van je hele leven nog wel goed gaat komen. Zeker zo rond die laatste maanden is het werkelijk een wonder dat je buik niet gewoon uitelkaar spat als een veels te volle ballon. Indien je dit zelf nog nooit van dichtbij hebt meegemaakt dan moet je absoluut eens van heel, heel erg dichtbij naar een vrouw kijken die 9 maanden zwanger is. Het is werkelijk waar absurd.

En dan die borsten! Voor het bevallen weet je al niet wat je meemaakt, maar na de bevalling wordt het nog eens duizend keer erger. Ken je die melkkoeien met die enorme uiers die op klappen staan? De gemiddelde kraamvrouw doet hier niet voor onder hoor! Maar goed, het hoort er nou eenmaal bij en het blijkt dat in de loop der tijd het lichaam zich hersteld. Laten we daar maar op vertrouwen dan en bidden tot God, Jaweh en Mohammed de profeet tegelijkertijd of je lichaam dan maar in jezusnaam weer een beetje mag herstellen, in-de-loop-der-tijd.

Want weet je wat het is? Die eerste maanden, dan heb je ook wel wat anders om het lijf. Je hebt verdomme net een kind 'gekregen'. Het is een waar godswonder! Je hebt je voortgepland, leven gebaard en een heel nieuw mens gemaakt. En dit nieuwe mini mensje, dat is volledig van jou afhankelijk. Het kan werkelijk waar helemaal niets alleen, dan behalve plassen, poepen en drinken. Zelfs bij het slapen moet je ze helpen. Ook snachts. En dat klinkt misschien als iets wat je even tussen neus en lippen door doet, maar meestal is dit een behoorlijk serieus en intensief karweitje hoor. En dit zijn dan ook de momenten, waar de jonge ouders, uitgeput en uitgezakt met wallen van hier tot in Timboektoe de belangrijke band met hun kindje op bouwen.

Maar hoe doet Gisele dat dan vraag ik me af? En 2 maanden na de bevalling, dan ben je nog behoorlijk hormonaal normaal gesproken. En je borsten lekken nog melk, en de striemen en strepen op borsten en buik zijn nog aan het bedenken of ze blijven of weggaan. Met een beetje geluk zijn de hechtingen uit je doos (oke, dat is overdreven, want die mogen er na een dag of 10 uit en de rest lost vanzelf op... waarnaar toe is me trouwens een raadsel). Ik heb even goed naar de bikinishots gekeken en inderdaad, geen spoor van hechtingen of het betere knipwerk. En ook haar borstjes staan parmantig en trots, alsof er nooit niks aan de hand is geweest. En dan tot slot haar buikje is zo mooi als het buikje van een maagdelijke tiener! Hier en daar een spoortje photoshop misschien, maar verder echt heel maagdelijk hoor. En daar word ik dus een beetje achterdochtig van (nou vindt mijn vriendje, vader-de-man mij zowiezo al achterdochtig, maar ik ben het daar totaal niet mee eens.)

Dus nu vraag ik me af of er foto's zijn van een zwangere Gisele? En dan naakt zwanger bedoel ik. Op het strand ofzo, terwijl ze niet wist dat er een foto gemaakt zou worden. Maar goed, wellicht dat ik het maar beter gewoon los kan laten, want een hele fraaie verdenking zou het niet worden. En wat maakt het eigenlijk ook uit? Al het voor haar en andere fashion people echt een prestratie is om trots op te zijn, dan gun ik haar de eer.

... maar toch graag even die zwangere foto's sturen oke?

piemel vs vagina




Ik denk dat de Heere God een man is. Of in ieder geval geen vrouw. Dat laatste weet ik zeker. En ik gok zo (maar corrigeer me indien ik verkeerde aannames doe) dat iedere vrouw die een kind gebaard (danwel door het geboortekanaal of via keizersnede) het met mij eens is.

Want lieve mannen, stel je nou eens voor dat je iets, pak'em'beet, ter grootte van een flinke snoek (dat is een vis voor degene die het even niet meer weet. Zo eentje die je met dit warme weer heen en weer ziet spartelen in alle singels en parken. Ongeveer 100 keer groter dan de gemiddelde goudvis) door je buik heen naar je piemel moet persen. En of dat nog niet verschrikkelijk genoeg is, Daarna moet die vis nog door je piemel heen! Je lieve, ouwe, trouwe en ozo kwetsbare piemel. Dat is werkelijk waar verschrikkelijk toch? En je weet nu al dat dat ook echt op geen enkele manier zal gaan passen. Een beetje rekken kan heus wel, maar het is gewoon absurd om van je piemel te verwachten dat hij zoveel gaat rekken zonder stuk te gaan.

Tsja, en dat gaat ie dus ook. Stuk. Dat is trouwens op het moment zelf een heel stuk minder erg dan je zou denken hoor. Vooral de dagen na het stukgaan zijn behoorlijk pijnlijk. Alsof die vis door je piemel niet al verschrikkelijk genoeg was... de dagen na die vis, die zijn minstens net zo pijnlijk. Alsof je lieve piemel is aangereden door bus 49. Beurs, opgezwollen, gescheurd en gehecht (in het donker, dus sommige hechtingen zitten niet helemaal lekker op z'n plek). Een plasje doen is op dit moment vergelijkbaar met de spanning van het moment dat je moet besluiten van het platform te gaan springen bij je allereerste bungee jump. Het is dan ook helemaal niet gek om je lief even te vragen je hand vast te houden, en indien nodig, je op te vangen indien je flauw zou vallen.

De dagen worden weken en langzaam aan gaat het steeds een stuk beter en na verloop van tijd denk je er zelfs soms helemaal niet meer aan. En na een paar jaar merk er niet zo heel veel meer van, alleen soms maar. Als er veel regen op komst is bijvoorbeeld.

Maar aangezien een piemel nooit van zijn leven dit hoeft mee te maken, op een niersteen na (ja ik weet het, ook extreem pijnlijk en naar ik heb begrepen vergelijkbaar met bevallen) is alles wat uit de piemel komt vaak alleen maar een genot (voor de piemel zelf dan bedoel ik). En daarom denk ik dus, nee weet ik zelfs zeker, dat God in ieder geval geen vagina hebbende-kind barende- vrouw is.

Moeder de vrouw 2.0 - een post urban gebeurtenis...





Precies (en bijna exact) 3 jaar geleden werd ik zomaar opeens zwanger. De jongen die dit voor elkaar kreeg kende ik net 2 maanden en met een gezamelijke toekomst waren wij op dat moment allerminst bezig. Hij was net aan het scheiden, ik woonde heerlijk al jaren alleen met mijn hondjes en alles was best zo. (en dat heerlijk alleen wonen zal ik voor de eerlijkheid nader verklaren. Want voordat het alleen wonen heerlijk werd gingen er eerst een paar dramtisch eenzame jaren aan vooraf. Maar daar eenmaal doorheen was het alleen wonen echt heerlijk). Toen dan ook bleek dat ik zwanger was en wij na een heftige periode besloten het kindje te houden, stelde ik ook voor om allebei apart te blijven wonen. Dat is trouwens wel een echte post-urbanistische gedachte geweest van mij! Maar dat hebben we alleen niet gedaan. Want vaderlief in spe, die zag dat niet zitten. Die wilde geen parttime vader worden. En dat kon ik respecteren. Bovendien had ik een en ander iets beter doordacht (en wat boekjes doorgelezen over kinderen krijgen etc.) en opeens was het me niet meer zo duidelijk hoe ik dan en een kindje en de hondjes en mezelf zou moeten gaan verzorgen zonder een helpende hand. En zo spraken wij dus af te gaan samenwonen. Zo gezegd, zo gedaan en daarmee begon dan toch onze relatie pas echt. Liefhebben, duwen, trekken en vechten om vervolgens elkaar weer lief te hebben. Samen doken we al vechtend en liefhebbend in het grote avontuur, want we hadden geen idee wat ons te wachten stond... Wat zou er komen na de big bang?

En zo gebeurde het dus dat ik van een urban vrije vlierefluiter opeens als een dikwordende rups veranderde in ... ja, in wat eigenlijk?

Verleden week hoorde ik (ik woonde een informatie bijeenkomst voor een coachings opleiding bij) dat er zoiets bestaat als het 20'er-30'ers syndroom. Dit houdt in dat mensen in die leeftijdscategorie alles willen en alles ook nu willen. En dan ook nog zo leuk, hip, verantwoord en tof mogelijk. Je wilt een goeie, toffe en uitdagende baan, geld en leuke dingen, fijne en begripvolle partner, aangenaam en afwisselend sociaal leven, hier en daar een kind (of 2) en natuurlijk ook nog tijd voor bezinning. Nou een schot in de roos! Daar had ik dus ook last van. Precies toen ik urban af was en niet wist wat ik dan wel was of zou worden.

Want nou was ik nogal dwars af en toe. Zo heb ik ook altijd gedacht dat de lieve heere die in den hemelen zijt mij teveel mannelijke hormonen heeft gegeven. Laten we zeggen dat ik het vrouw zijn nog niet echt volledig onder de knie had (en nog niet echt eerlijk gezegd). Daarnaast heb ik zo'n beetje vanaf mijn eigen geboorte de pest aan ongelijkheid en conventionele rollenpatronen tussen man en vrouw. Flikker toch op met dat hele moeder de vrouw gedoe! Tsja, totdat je dan bevallen, geknipt en gehecht, extreem hormonaal, ontzettend verwonderd en met het meest bijzondere wezentje uit de hele kosmos toch echt thuis op de bank zit. Met als zorgen van de dag: kindje slapen, kindje eten, eten kopen, eten maken, huis schoonmaken en de honden verzorgen. En niet vergeten zelf te douchen na drie dagen hiervoor geen mogelijkheid te hebben gezien. En dan maar wachten totdat vaderlief thuis komt zodat je a) heel even de handen vrij hebt en b) even kan worden bij gepraat wat er in de rest van de wereld gebeurd. Nou lekker urban vrije vlierfluiter stijl hoor!

Het heeft dan ook wel even geduurd voordat ik hieraan kon toegeven en overgeven. Een maandje of 4 ofzo. Of misschien waren het er 8. Wat een interne strijd zeg! Maar toen eindelijk zag ik het licht: Eigenlijk was het helemaal zo verschrikkelijk niet. En eigenlijk was het misschien zelfs wel heerlijk om tijd met mijn kindje door te brengen, zonder te hoeven stressen over alle duizend dingen die ik verder nog moest doen. Ik heb denk ik nog nooit van m'n leven zo iets vrouwelijks gedaan als het zorgen en houden van mijn zoontje. En nu, 2 jaar later kan ik verklappen dat ik me echt dolgelukkig voel met mijn zorgtaak. En ook al mis ik praktisch alle leuke dingen die in de stad gebeuren, echt missen doe ik het eerlijk gezegd nooit. Het blijkt gewoon dat ik een grote moedergans ben. Moederkloek en huismu(t)s. En misschien komen die wilde haren wel weer eens terug. Later, als ik iets meer belegen ben. Maar dat is toch ook best? Waarom zou ik op m'n 48ste niet nog helemaal los kunnen gaan en alsnog een wereldreis maken? Samen met vaderlief als 2 gekke hippies op de brommer de wereld over en slapen onder de sterren...